بیشتر مردم چون برگهای خزانی هستند که در حال ریزش میباشند. اینان از درخت جدا شده، میچرخند و به هرطرف میروند و بالاخره به زمین میافتند. امّا آنان که چون ستارگان در مدار معینی در گردشند بسیار معدودند. بادی به آنها نمیرسد و راه و راهنمای آنها در خودشان است.