به زیبایی زن

یک پرنده هم که در قفس باشد آزادی عزادار است. ــ ژاک پرِوِر در میان شاعران سدۀ بیستم فرانسه، ژاک پرور از جایگاهی ویژه برخوردار است، چرا که شعر او نه‌تنها در دسترس روشنفکران که در دسترس و درخور فهم همگان است. پرور از مردم و برای مردم می‌نویسد. از این رو می‌توان او را مردمی‌ترین شاعر فرانسه به شمار آورد. از نوجوانان گرفته تا سالخوردگان شعرش را می‌خوانند و به فراخور حال خود از آن توشه برمی‌گیرند. به گفتۀ ژان مالینیون: «شعر پرور بی‌اندازه شاد و روشن و تازه می‌نماید، گلی است که به گونه‌ای معجزه‌آسا در فرهنگ سوررئالیسم روییده است.» او طرفدار سادگی است، در پی تعبیر ثانوی کلام نیست و واقعیت نخستین را می‌جوید، واقعیتی را که فقط زندگی به آدمی می‌آموزد. اشعار پرور متعلق به عصر حاضرند و او به دنیای دیگر یا به تعالی نمی‌اندیشد. او نوع خاصی از شعر را آفریده که بسیار دلنشین اما فاقد هماهنگی است و نمایانگر افکار آشفتۀ اوست. اشعارش چنان ساده و ژرف‌اند و موضوعات متنوعی را در بر می‌گیرند که خواننده هرگز ملول نمی‌شود. حتی برخی از اشعارش بدون اندیشۀ قبلی، مثلاً روی سفرۀ کاغذی کافه سروده شده‌اند. به گفتۀ ژان کِوال: «پرور تک و تنها سر یک میز بزرگ می‌نشست و با روان‌نویس چیزهایی می‌نوشت. اما اگر در همان حال کسی کنارش می‌نشست، نوشتن را رها می‌کرد و با روی باز با او به گفتگو می‌پرداخت.» پرور در زندگی به کارهای گوناگون می‌پردازد: مقاله‌نویسی در نشریات، بازی در فیلم‌های تبلیغاتی و نگارش فیلم‌نامه، و از آنجا که سینماگر است، در بسیاری از اشعارش به توصیف صحنه می‌پردازد. از نظر او «شعر از احساسی ناب یا یک رشته احساسات زاده می‌شود.» و به نظر می‌رسد پرور به این خشنود می‌شود که صحنه را ثبت کند، صحنه‌ای را که مقابل چشم دارد. پرور چون هر شاعر دیگری از پیشینیانش تأثیر پذیرفته است. در ابتدای حرفه ادبی‌اش به جمع سوررئالیست‌ها می‌پیوندد. او از این همکاری اندیشه‌های فلسفی این مکتب، مانند آزادی در عشق، را حفظ کرده است. اما در بیان افکارش شیوۀ خاص خود را دارد. او چارچوب شعرش را در جهانی نه‌چندان رمانتیک ولی تابناک برمی‌گزیند. زیبایی شعرش بیش از هر چیز مرهون سادگی آن است و دنیایش دنیای پیچیده‌ای نیست. جهان را چنان که هست می‌بیند و همان‌گونه ترسیمش می‌کند، و سادگی زبانش به خواننده این امکان را می‌دهد که محتوای شعرش را تعبیر کند.