آرمانشهر در تاریخ اندیشه غرب

انسان در نخستین دوران حیات خود و نیز در آغاز تاریخ اجتماعی‌اش به‌طربع شرور و مقهور عواطف و امیال خودخواهانهٔ خویش است. اگر چنین نبود «وضعیت طبیعی» برای «عصر طلایی» بود و انسان در آن وضعیت آرامشی سعادت‌آمیز داشت و همچنان باقی می‌ماند. اما تصویر سراپا خشم و غوغای آن دوران تیره و تار، پیش از پیدایش اندیشهٔ آرمانشهر، این‌گونه نبود. از آن‌جا که بدی بر انسان حاکم است، انسان سرنوشتی فاجعه‌بار و جنایت‌آمیز دارد. و درست همین موجب مشروعیت رستگاری آرمانی می‌شود: اگر انسان به‌ذات خوب بود، آرمانشهر بیهوده و مضحک می‌نمود. اما چنین نیست.