صوفیان و ضد صوفیان

درونمایه‌ی این كتاب فراز و نشیب‌هایی است كه تصوف طی 250 سال از نیمه‌ی سده‌ی هیجدهم تا نیمه‌ی سده‌ی بیستم میلادی در جهان اسلام پیموده است و مواضعی كه متصوفه در رویارویی با تحولات اجتماعی و سیاسی و پدیده‌های جدید در این دو سده اختیار كرده‌اند. سخن از تلاش‌های خصمانه‌ای است كه در طی این مدت برای بیرون راندن صوفیان از صحنه‌ی جوامع اسلامی صورت گرفته، و كوشش‌هایی كه صوفیان برای حفظ هویت خود بدان دست زده‌اند. حوزه بررسی كتاب گستره‌ی جغرافیایی وسیعی است كه دامنه‌ی آن از مراكش و غرب آفریقا تا مصر و سودان و از قفقاز و تركیه تا هندوستان كشیده شده است، گرچه در این میان جای پاره‌ای از خاستگاه‌های اصلی تصوف یعنی عراق و ایران تقریباً خالی است. »ضد تصوف« در این كتاب طبعاً به دو معنا گرفته شده است: ضدیت از درون و ضدیت از بیرون.